Slóðin á nýju síðuna er:     http://www.123.is/leor/

Fyrir nokkrum mánuðum hóf ég að setja myndir inn á síðu hjá 123.is, og hvöttu nokkrir góðir menn mig til að flytja bloggið þangað líka. Við nánari skoðun og svolitla umhugsum sýnist mér gildi síðunnar geti þannig orðið mun meira á við það sem áður var. Svo virðist mér hún bjóða upp á ýmsa kosti sem blog.central gerir ekki, viðmótið að mörgu leiti jákvæðara og þótti mér því vera kominn tími til að taka skrefið til fulls flytjast með allan pakkann á einn og sama staðinn. Er það ekki það sem "lengra komnir" kalla hagræðingu? En ekki er hægt að neita því að það er svolítil eftirsjá í gömlu síðunni sem er komin með hátt í 70.000 þús gesti.

Endilega lítið inn, og þeir sem það á við og hafa vilja til, ættu e.t.v. að breyta tenglinum hjá sér.

350. Það var snemma morguns í vikunni sem leið að ég átti leið til Reykjavíkur. Og þar sem flýtirinn og stressið var í minna lagi að þessu sinni, datt mér í hug að staldra aðeins við í skotinu hjá Iðnó. Þar er oft margt um manninn, en oftar enn meira um fuglinn. Þegar tjörnin er ísi lögð eins og nú er, neyðast margir íbúar hennar til að flytja sig um set og búa mun þrengra en þegar sólin vermir reit. Þetta átti sannarlega við þennan kalda vetrarmorgun og ég dró myndavélina upp úr vasanum þegar ég nálgaðist bakkann. Það væri kannski hægt að ná nokkrum skemmtilegum skotum.

“Hvur helduru einlega aððú sért o hvadda gera meðennan asnalega litla kassa sem klikkar sonna skemtlega í,” gæti þessi viljað segja. En þar sem við skiljum ekki mál hvors annars varð ekkert um tjáskipti af neinu tagi.

Þeir eða þær (treysti mér ekki til að kyngreina fuglana) komu og fengu sér svolítinn sopa eða stutt steypibað úr bununni. Ekkert óeðlilegt við það því að vatnið í sjálfri tjörninni er ekki hreinasta vatnið á íslandi.

Í þungum þönkum, virðuleikinn uppstrílaður, vanur fyrirsætustörfum, nema þetta allt saman í einum pakka.

Svolítið “spjall” með tilheyrandi vængjablaki, en ekkert sérlega fögrum hljóðum. Það er ekki ólíklegt að ætla að þegar gömlu skáldin ortu um svanasöng á heiði o.s.frv. hafi þau verið á einhverju sterkara en fjallagrasaseyði. Það er með ólíkindum hvað svona fallegir fuglar geta kreist upp úr sér lítt aðlaðandi hljóð.

Stundum ber forvitnin skynsemina ofurliði, en líklega hafa tjarnarbúar ekkert mjög slæma reynslu af brauðfólkinu. Og þótt ég væri að skjóta svolítið þarna, þá voru þau skot mín skaðlaus með öllu. Hann rölti um í hægðum sínum (og annarra fugla) áberandi innskeifur, skref fyrir skref, fet fyrir fet, eða kannski er réttara að segja fit fyrir fit.

Og einn af umræddum skorpuþeyturum birtist skyndilega á bakkanum með heila fjóra innkaupapoka fulla af brauðmeti. Það var greinilegt að fuglarnir þekktu hann frá hinu mannfólkinu því allt í einu hópuðust þeir að og það varð uppi fótur og fit, í þessu tilfelli sundfit.

Eins og sjá má þá er sólin svo nýkomin upp að hún skín bara á húsin við Tjarnargötuna enn sem komið er. Þau njóta staðsetningar sinnar og hafa því forgang að fyrstu geislum dagsins. En það var ekki fyrr en ég var búinn að koma myndunum í tölvuna að ég tók eftir þremur fljúgandi brauðsneiðum svolítið vinstra megin við miðju myndarinnar. Það var mikill handagangur, vængjablak og talsverður hávaði þegar innihald pokanna dreifðist yfir hópinn. Mér komu í hug ljóðlínur úr alþekktu Stuðmannalagi.

Brauðmolum hendum í hausinn á öndum,

sem hjálmlausum fellur það þungt…

Einhverjir furðufuglar eiga það til að mynda sterkari tengsl en annað fiðurfé við sjálfan gjafarann í bláu úlpunni, og fá þess vegna meiri, betri og persónulegri þjónustu.

.

En þar sem ég var orðinn gegnumblár úr kulda þarna í morgunsárið, reyndi ég með dofnum og krókloppnum fingrum að finna lyklana að bílnum því ég þurfti að komast í svolitla upphitun.

349. Ég átti leið fram hjá tjörninni á dögunum og sá mér til mikillar furðu að hún var alveg spegilslétt. Eftir svolitla athugun áttaði ég mig á hvers vegna á þessu stóð, og gat að sjálfsögðu ekki stillt mig um að skjóta nokkrum skotum. Segja má á máli sem gjarnan er notað af listamönnum að þær hafi verið “unnar með blandaðri tækni.” Í fyrsta lagi er það ljósmyndatæknin og það að ljósmyndarinn er ekki í meira lagi skjálfhentur eða hallar of mikið undir flatt þegar hann mundar vélina. Í öðru lagi lögðu náttúruöflin sitt af mörkum til að kalla fram svona yfirmáta kyrrðarlegt yfirbragð. Ætla mætti að þarna hefði verið alveg stafalogn og hár ekki svo mikið sem bærst á höfði, en svo var alls ekki. Það var talsverður golukaldi svo yfirborð tjarnarinnar hefði með réttu átt að vera nokkuð gárað. En þar sem frost hafði verið undafarna daga var tjörnin ísi lögð, en þennan dag hafði sólin hellt geislum sínum yfir land og þjóð og það hlýnað talsvert í veðri. Ísinn á tjörninni hafði því bráðnað lítillega og beinlínis öðlast eiginleika spegilsins.

Fríkirkjan og gamli Glaumbær þar sem nú er til húsa Listasafn Íslands.

Iðnó og Tjarnarskóli.

Ráðhúsið í Reykjavík.

P.S. Og hver ætli verði svo númer 55555

348. Ein allsherjar slökunarstefna hafði verið ríkjandi vikuna á Sigló, en nú var komin heimferðartími því “Vanir menn” áttu að spila á árshátíð Færeyingafélagsins á laugardagskvöldinu. Er það ekki kallað að haft sé borð fyrir báru, ef vilji stendur til þess að vera rúmur á tíma og hafa jafnvel svolítið upp á að hlaupa fari eitthvað úrskeiðis t.d. í áætlunargerð. Ég fór að gera mig kláran til suðurferðar upp úr hádegi á föstudegi en slóraði mikið á leiðinni suður yfir heiðar. Ástæðan var líklega að mestu leyti sú að myndavélin var í farþegasætinu við hlið mér og hin íslenska náttúra kallaði stundum hástöfum á athygli okkar. Þá er ég að tala um okkur tvö, þ.e.a.s. myndavélina og myndatökumanninn.

Það heyrir sennilega til undantekninga nú í seinni tíð að ferðin milli Sigló og R-víkur taki á áttunda tíma, en það var engu að síður ferðatíminn í þetta skiptið. Ástæðan eða a.m.k. hluti hennar er hér með gerður sýnilegur og opinber hér að neðan, en í heildina voru teknar u.þ.b. 120 myndir í ferðinni. Hef ég þá skv. lauslegri samantekt tekið alls um 6.000 myndir síðan ég eignaðist mína fyrstu stafrænu myndavél á útsölu í BT. í júlímánuði 2005.

.

.

Þessi mynd var tekin inn Skagafjörðinn, yfir Hegranesið og í átt að Sauðárkróki skammt fyrir sunnan Hofsós.

“Sleitubjarnarstaðir” eða bara “Sleitustaðir” eins og flestir nefna þá á síðari árum. Þarna eru við aðeins komin u.þ.b. 15 km. sunnar og aðeins örfáum mínútum síðar en fyrri mynd var tekin. Skrýtið hvað birtuskilyrði hafa gjörbreyst og fátt eitt virðist benda til nálægðar staðanna tveggja við hvorn annann.

Varmahlíð er næsti þéttbýliskjarni sem verður á leið okkar, og það léttir jafnvel enn meira til sé horft til himins.

Ég staldraði aðeins við þegar ég var kominn niður af Vatnsskarði og fram hjá Húnaveri. Þarna rennur Svartá ofan úr Svartárdal og í Blöndu skammt neðan við brúna á myndinni. Hún hafði greinilega nýlega brotið af sér íshlekkina og rutt þeim til hliðar þar sem þeir voru eins og náttúrulegir skúlptúrar og stórkostlegir sýningargripir, en biðu þess að fá að bráðna með hækkandi sól og komandi sumri.

Ég keyrði fram hjá þessu skilti í fyrstu en snéri svo við því ég trúði eiginlega ekki því sem ég taldi mig lesa. – SAUÐAÞJÓFURINN – What…

Þetta skilti er þar sem beygt er út af þjóðvegi eitt í áttina til Skagastrandar. Fyrst datt mér í hug að þarna hefði “kúreki norðursins” fengið hugljómun, en svo sá ég að fyrir neðan stóð Hótel Blönduós. Og ég sem hélt að þeir gerðu aldrei neitt sem væri á skjön við “mellóið.”

Annars var það margt fleira sem kom mér á óvart á Blönduósi þennan dag. Til dæmis að þessi þreytulegi þéttbýliskjarni sem jafnvel heimamenn kalla í gamni “Latabæ,” býr yfir dulinni fegurð sem fáar sögur hafa farið af. Þessi mynd er t.d. bara af húsi hinum megin við Blöndu, en samt bara þó nokkuð flott.

Þetta vinalega dýr er eitt af grimmustu spendýrum jarðarinnar. Fyrir þá sem ekki kannast við það þá heitir þessi skepna minkur. Um hann hefur verið sagt að grimmd hanns sé slík að ef hann væri á stærð við t.d. ljón, þá væri miklum mun minna líf á jörðinni. Ég sá hann trítla niður einu bryggjuna á Blönduósi og elti í nokkurri fjarlægð. Ég nálgaðist hann svolítið en þá faldi hann sig á bak við bryggjukantinn. Ég staldraði aðeins við og eftir svolitla stund gægðist hann fram eins og hér sést, og þá smellti ég að sjálfsögðu af.

Við ósa Blöndu í þorpinu sem við hana er kennd, og skammt fyrir ofan bryggjuna sem ég vissi ekki að væri til.

Þar sem þjóðvegur eitt líður fram hjá þessum skemmtilegu skötuhjúum, eru vegamót með mjög rúmgóðu “stoppustæði.” Þau vakta afleggjarann til Hvammstanga jafnt nótt sem nýtan dag og horfa á umferðina líða hjá, jafnt smáu og knáu ökutækin sem og hin sem eru allt of þung fyrir hina íslensu vegi án þess þó að taka neina afstöðu í málinu.

Þau bara eru þarna…

En sól er að setjast í vestri og hér sést botn Miðfjarðar og yfir á Hrútafjarðarhálsinn.

Þegar komið er ofan af Holtavörðuheiði ofan í Norðurárdalinn…

-

“Trapisan” fyrir miðri mynd er fjallið eða öllu heldur hóllinn “Grábrók,” og á bak við hana er Hreðavatnsskáli og síðan Bifröst þar skammt fyrir neðan. En áin var lögð þunnri ísskurn sem skýrir e.t.v. magnþrungið útlit hennar á myndinni. En óhljóð vatnsflaumsins sem dundu neðan á hjúpnum koma hvergi fram, enda staðbundin að öllu leyti.

.

Og svo er bloggsíðan tveggja ára í dag. - Húrra fyrir mér, ég sem hélt aldrei að ég myndi ekki endast svona lengi...

347. Enn ein ferðin á heimaslóðir er nú að baki og það er strax farið að huga að þeirri næstu. Markið er sett á næstu fríhelgi í spilamennskunni sem flest bendir til að gæti orðið í lok mars. Það er svolítið stutt að vera bara þrjá heila daga fyrir norðan þegar skroppið er á milli helga. Því þó að dagarnir séu í raun fimm, þá nýtist svo stór hluti af þeim dögum sem notaður er til ferðalagsins norður eða suður frekar illa til annarra hluta en að slaka á og gerast svolítið latur við ferðalok.

Ég fór á svolítið bryggjurölt á þriðjudeginum og sá meðal annars það sem ég hefi svo oft séð áður, en í þetta sinn var það meira áberandi á einhvern óútskýranlegan hátt. Það verður ekki sagt um Sunnubrakkann að hann sé eitt þeirra húsa sem annað hvort eru byggð á sandi eða bjargi. Hann situr á uppfyllingu að hluta, en á bryggjustaurum að hluta sem sumir hverjir eru ekki einu sinni lengur til staðar. Ekki er ólíklegt að það fari að styttast í daginn sem eitthvað stórt gerist, og eiginlega er bara nokkuð merkilegt að það hafi ekki gerst nú þegar.

. 

.

Þegar rölt var í átt að Hafnarbryggjunni þar sem Ísafoldarplanið var áður, heyrðust hamarshögg og annar fyrirgangur frá þessum bát. Og vegna minnar eðlislægu forvitni þurfti ég að athuga hvað væri þarna á seyði. Þar hitti ég “Frigga” eða Friðrik Jóhannsson og spjallaði lítillega við hann.

“Ég er að þétta skrokkinn og breyta bátnum í flutningapramma.”

“Til að geta flutt rollur út í Æðey eða Vigur og svoleiðis?” Það var hann Velli sem hafði skotið þessu að mér með rolluflutningana og ég vissi ekki betur í einfeldni minni að eitthvert sannleikskorn væri til í því sem hann sagði. Það var hins vegar ekki að sjá á svipnum á Frigga að honum fyndist spurningin sérlega gáfuleg.

“Ætli ég byrji ekki á að flytja gröfur yfir í Jökulfirði.”

“Til þess að geta haldið áfram að endurbæta vegakerfið þar?” Umdeildar vegaframkvæmdir komu allt í einu upp í hugann og ég spurði hugsunarlaust beint út úr belgnum.

“Viltu slást,” var svarið við spurningunni og hann gaut augunum út undan sér í áttina til mín.

Ég dró snarlega í land því ég vildi ekki slást og leiddi talið að öðru.

-

Og því má bæta við að fyrir þá sem ekki vita, þá er Friggi faðir Berglindar sem er dóttir Öbbu Skarp.

.

. 

(Úr ljósmyndasafni Steingríms.)

Eftirfarandi birtist á “Lífið á Sigló” þ. 9. maí 2005.

Platsbáturinn Ásdís Ólöf SI 23 - 2094 sökk í morgun út af Siglufirði. Mannbjörg varð, en um borð voru tveir menn. - Ekki hefi ég örugga vissu um hver orsökin var, en báturinn fylltist af sjó en marraði í kafi. Fljótlega kom Björgunarbáturinn Sigurvin og náði bátsverjum úr gúmmíbát og tók síðan plastsbátinn og dró hann til hafnar þar sem dælt var úr honum og hífaður síðan upp á bryggju, en áður en það var gert, sem gekk vel, var sjó dælt úr bátnum og á fjórða tonn af fiski landað.

.

. 

Þetta er Ramóna sem var komin til að sækja Ásdísi Ólöfu og draga hana til Bolungarvíkur.

Það fjölgaði á bryggjunni meðan ég staldraði við. Þarna eru mættir þeir Sigurður Jónsson og Ómar Sveinsson, en Friggi er þarna lengst til hægri eins og sjá má.

Um kvöldið rakst ég á nokkra árganga af Hellunni sem eru geymdir á Aðalgötunni, og hreinlega datt í “Hellulestur” sem stóð yfir í nokkrar klukkustundir áður en hægt var að slíta sig lausan.

Það er kominn Öskudagur og þessir krakkar heimsóttu Ómar Möller til að syngja fyrir hann. Ég reikna með að hann hafi gert viðeigandi ráðstafanir vegna fyrirséðra heimsókna og hafi verið búinn að viða að sér fullt af nammi, en þegar ég rak sjoppu var greiðslan fyrir sönginn sótt beint í hillurnar en það er nú annað mál.

Ég rak inn nefið hjá þessum ágætu skötuhjúum og sníkti kaffi. Þegar ég var á sextánda ári var ég eitt sumar á línu og handfærum með Svenna og Hafþór bróður hans meðan þeir gerðu út Gullveigu SI. Það var skemmtilegt sumar og þá velti ég því fyrir mér hvort ég yrði trillukarl þegar ég yrði stór. Nokkrum árum síðar vann ég í frystihúsi SR. sem síðar varð Þormóður rammi við Vetrarbraut, en er núna Fiskmarkaður. Þar var Guðný aðal mótorkútter fyrirtækisins og ef hægt var að segja að nokkur maður væri ómissandi, þá átti það við hana. Ég er þeim innilega þakklátur fyrir kaffið sem ég drakk, en ekki þó síður spjallið sem stóð í rúma tvo tíma.

.

Á fimmtudeginum var ég aftur á bryggjurölti og fylgdist með þeim Guðna og Steina á bryggjunni. Það var verið að sjósetja Otur SI, og gekk auðvitað fljótt og vel fyrir sig, enda verkið í öruggum höndum.

.

.

Friggi var á bryggjunni og ég spurði hann hvenær ætti að fara að bleyta í.

“Bara núna,” svaraði hann að bragði. Hann rétti mér síðan myndavélina sína og spurði hvort ég væri ekki til í að skjóta nokkrum á athöfnina sem ég auðvitað gerði.

.

Hún Ásdís Ólöf, áður SI 23 2094 er komin á flot aftur.
En báturinn sökk 9. maí 2005, hann náðist upp og var settur á land, en var dæmdur ónýtur og afskráður eftir það.

Fyrir hefur legið að farga bátnum, en vegna strangra krafna og kostnaðar þá hefur það dregist.
En nú hafa viðkomandi ábyrgðarmenn losnað undan strangri kvöð, þar sem Ferðaþjónustan Grunnavík hefur yfirtekið bátinn með tilheyrandi.
Ekki er þó tilgangurinn að koma bátnum í upprunnalegt horf, heldur verður allt ofanþilja fjarlægt og skrokkurinn notaður sem prammi  fyrir vestan vegna flutninga á nauðsynjum til fjöru í Grunnavík sem er lítil vík yst í Jökulfjörðum, en þar er gróskumikil ferðaþjónusta.
Einn eigandinn hefur verið hér síðustu vikur við að til gera bátinn sjókláran til dráttar, engin vél er eða verður sett í bátinn.

Ofanritað er fengið að láni af vefnum “Lífið á Sigló"

Og Guðni Sigtryggs spurði mig hvort ég væri búinn að kíkja inn og sjá bátinn sem hann ætlaði að sigla til Noregs eftir u.þ.b. hálfan mánuð. Og þar sem ég var ekki búinn að því rak ég nefið inn á “Siglufjarðar-Seig” eftir að Ásdís Ólöf var komin í sjóinn. Og þessi glæsilegi farkostur var það sem tók á móti mér þegar ég opnaði dyrnar.

.

.

Ég rölti inn og náði þessu dæmalausa skoti á Gaua Gústa.

.

.

Allt í plasti og trefjum. Eru trefjar ekki annars góðar fyrir meltinguna?

.

. 

Ég kom við í “Kaupfélaginu” eftir bryggjuröltið. Merkilegt hvað Kaupfélagsnafnið er lífseigt í toppstykkinu þó svo að verslunin sé búin að skipta um nafn nokkrum sinnum síðan hún hét KFS eða Kaupfélag Siglufjarðar. Þar var Leifi Elíasar og ég fékk að taka mynd af honum.

.

.

Óskar Elefsen sem er gamall brekkugutti og nágranni var þarna líka. Ég taldi mig þurfa að endurnýja gamla mynd sem ég á af honum því það getur verið ágætt að eiga hana tiltæka næst eða miklu frekar þegar rifjast upp einhver gömul prakkarasaga af okkur sem ég tel mig þurfa að deila með sem flestum.

.

.

Ég fór svolítinn rúnt á fjörðinn og sá þau Auði Erlends og Valda Gosa sem fóru mikinn á hraðgöngu sinni. Ég ók svolítinn spöl fram fyrir þau og þveraði veginn, skrúfaði niður rúðuna, reif upp myndavélina og smellti af.

“Ertu nokkuð að taka myndir fyrir Steingrím?” Valdi galaði á móti napri norðan golunni.

“Nei” svaraði ég. “Ég er að safna gögnum fyrir næsta bekkjarmót.”

En eins og áður hefur komið fram, þá erum við Valdi Gosa jafnaldrar og bekkjarbræður í gegn um Barnaskóla og Gaggann.

En eftir að hafa skoðað myndina svolítið vaknaði svolítil spurning.

Er Auður stærri en Valdi, eða er hún baaaara nær???

.

Undarleg tilfinning gerði vart við sig. Ég fór heim og lagði símann frá mér einhvers staðar þar sem ég heyrði alveg örugglega í honum ef hann hringdi, og ef ég átti leið milli herbergja gætti ég þess að taka hann með mér. Ég var einhverra hluta vegna alltaf að bíða eftir að það yrði hringt þennan dag, en það gerðist ekki.

- Svolítið dularfullt, eða hvað?

.

En framundan var sjónvarpsgláp og svo var vonast eftir góðum nætursvefni eftir það, því morguninn eftir var áætlað að ferðbúast og aka suður yfir heiðar.

346. Það víðar en á Íslandi sem þörf er á samgöngubótum, en þessar myndir fékk ég sendar frá þeim Helga Hannesar og Huldu Þráins. Og eftir að hafa barið þær augum er varla hægt annað en að vera nokkuð sáttur við hina íslensku dreifbýlisvegi. En yfirskrift sendingarinnar var “Russian highway” hvað svo sem þau orð þýða í því víðfeðma landi. Líklega eitthvað allt annað en annars staðar á jarðarkringlunni. Þar sem fer að styttast í kosningar þar eystra hljóta þeir að setja saman öfluga samgönguáætlun, - er það ekki annars alltaf gert við slíkar aðstæður? Þá vaknar óneitanlega sú spurning hvort við ættum ekki að lána þeim Sturlu, eða jafnvel gefa hann alveg. Rökin sem við myndum síðan nota til að réttlæta þann gerning ef einhver maldar í móinn er að þeir þurfi meira á honum að halda en við…

Fleiri orð tel ég vera óþörf því myndirnar skýra sig að öllu leyti sjálfar.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

En hér með er ég farinn til Sigló og ætla að vera þar fram á föstudag. Vona bara að færðin verði góð, en veit fyrir víst að vegirnir eru að upplagi mun betri en á sumum öðrum stöðum.

Það var einmitt sama kvöldið og þessi skemmtilega mynd var tekin út í salinn á Gullöldinni, að alveg einstæður atburðir átti sér stað.

Nokkuð var liðið á kvöldið og andinn var með betra móti. Við spiluðum hvert lagið á fætur öðru og þar kom að okkur datt í hug að fara á svolítið “tónlistarlegt” flipp.

“Allir í einfalda röð” sagði ég í mikrafóninn og byrjaði á Skoska dansinum.

Da,da da, radd, da, da da…

Það fóru allir í einfalda röð sem liðaðist í hringi á gólfinu og inn í salinn þar sem spilakassarnir eru, aftur fram, út á gangstétt og síðan aftur inn á dansgólfið.

“Taka höndum saman og myndum hring á gólfinu” sagði ég aftur og lét vaða í Hóký póký.

Það var engu líkara en virðulegir borgarar á miðjum aldri breyttust í ærslafulla unglingana þarna á gólfinu, og við sem stóðum upp á pallinum skemmtum okkur engu síður en þeir.

“Höfuð, herðar, hné og tær,” sungum við síðan og salurinn gerði allar æfingarnar eftir forskriftinni.

“Næst kemur dans með frjálsri aðferð, en þeir sem geta, mega alveg dansa kósakkadans.”

Við byrjuðum á hinu fjörlega “Haevenagila” sem er m.a. ómissandi í öllum brúðkaupum gyðinga.

En það var einmitt þá sem mér varð litið í áttina að barnum og sá mann sem starði á okkur með brjálæðisglampa í augum og steytti hnefann í áttina að okkur spilurunum. Ég skildi ekkert í þessu en við héldum að sjálfsögðu okkar striki. Maðurinn á barnum fór nú að olnboga sig í áttina til okkar í gegn um alla þvöguna á dansgólfinu, en það gekk hægt vegna þess hve góð þátttaka var í dansinum þessa stundina. Það stóð samt á endum að þegar lagið var búið, var maðurinn kominn alveg að okkur og þá kom í ljós hvað honum gekk til.

“Hvurn andsk. eruð þíð að spila einhverja helv. gyðingasöngva.”

Hnefinn lyftist og krepptist svo að hnúarnir hvítnuðu og hann hélt áfram.

“Þið eruð að misbjóða almennilegu fólki helv. fíflin ykkar.”

Við horfðum hvor á annan og vissum ekki alveg hvernig bæri að taka á þessari óvæntu uppákomu. Maðurinn var greinilega ekki að grínast.

“Réttast væri að ég tæki að mér að berja ykkur og henda ykkur svo út.”

Þegar hér var komið sögu var salurinn farinn að ókyrrast og einhverjir kölluðu eftir meiru.

“Hingað er kominn maður” sagði ég í míkrafóninn og eftir svolitla umhugsun bætti ég við.

“Og hann er gyðingahatari”

“Og hann ætlar að berja okkur” gall í Axel.

“Alveg frítt,” bætti ég við.

“Og svo ætlar hann að henda okkur út” sagði Axel.

“Og hver á þá að spila?” Ég reyndi að setja einhvers konar spurnarhljóð í það sem ég sagði.

“Út með manninn,” heyrðist úr salnum.

“Er ekki bara best að hann fari en við verðum eftir?” Ég leit á manninn sem virtist alveg vera kominn að því að springa.

“Og dönsum gyðingadansa” bætti Axel við.

“Út, út, út, út.” Ég stappaði niður fæti við hvert orð og það fór eitthvað í gang.

“Út, út, út, út.” Salurinn tók undir og færðist fljótt mjög í aukana.

Þetta var orðin múgsefjun af bestu og ég verð að segja ansi skemmtilegri gerð.

Maðurinn lét nú öllum illum látum og hrópaði eitthvað til okkar sem drukknaði í hávaðanum og ég glotti illgirnislega til hans. Hann sendi okkur fingurinn og gekk í átt til dyra. Það var eins og Rauða hafið væri að opnast, allir viku til hliðar og mynduðu göng frá pallinum og í átt til dyranna.

“Út, út, út, út.” Það hefur verið það síðasta sem maðurinn hefur heyrt.

Eftir þetta var bara gaman, allt fram á síðustu mínútu.

344. Fékk þennan sendan í pósti og fannst að þeir sem rekast hérna inn og hafa ekki fengið sambærilega sendingu, mættu gjarnan fræðast um þá möguleika sem útivera við Þingvallavatn býður upp á en einnig hvað ber að varast á þeim slóðum.

.

.

Hjón í sumarfríi fóru í bústað við Þingvallavatn. Eiginmanninum fannst best að veiða við sólarupprás. Konunni fannst gaman að lesa. Einn morgun snýr eiginmaðurinn aftur eftir nokkurra klukkustunda veiðar og ákveður að leggja sig. Þó konan þekki ekki vel til á Þingvöllum ákveður hún að fara á bátnum og sigla út á vatnið. Hún siglir stutta vegalengd út á vatnið, setur út akkerið og kemur sér vel fyrir og fer að lesa bók.
.
Stuttu seinna kemur veiðivörður siglandi að henni á bát sínum. "Góðan daginn frú, hvað ert þú að gera?" spyr hann. "Ég er að lesa bók" svarar hún (og hugsar með sér hvort það sé ekki augljóst!). "Þú ert á lokuðu veiðisvæði" segir vörðurinn. "Fyrirgefðu en ég er ekki að veiða, ég er að lesa" segir hún. "Já" svarar hann, "En þú ert með allar græjur, hvað veit ég nema að þú farir að veiða eftir skamma stund. Ég verð að fá þig í land svo ég geti gert skýrslu um þetta". "Ef þú gerir það þá verð ég að kæra þig fyrir nauðgun!" svarar hún þá. "En ég hef ekki snert þig " segir vörðurinn forviða. "Það er rétt, en þú hefur allar græjur og hvað veit ég nema að þú byrjir eftir skamma stund". "Hafðu það gott í dag frú" sagði vörðurinn og sigldi á brott.
.
Boðskapur sögunnar: Aldrei rífast við konu sem les. Það er mjög líklegt að hún geti líka hugsað !

343. Það var ákveðið fyrir nokkru síðan að konan mín færi í svolítið ferðalag út á land til að heimsækja ættingja sína í nokkra daga, en ég yrði einn heima með kettina. Nákvæmlega þessi staða hafði aldrei komið upp áður, og ég get ekki neitað því að mér fannst þetta pínulítið fyrirkvíðanlegt þó ég bæri mig auðvitað mannalega.

“Heldurðu að þú getir bjargað þér einn?” Þessi spurning var endurtekin í sífellu síðustu dagana fyrir ferðalagið og ég var orðinn svolítið leiður á henni.

Og auðvitað þóttist ég vera fær í flestan sjó og gott betur en það. Ég var farinn að svara með svolitlum þjósti allra síðustu dagana því mér fannst örla á svolitlu vantrausti. Hinn stóri dagur rann upp og allt í einu hljóðnaði allt og ég var aleinn heima. Það var svolítið skrýtin tilfinning í fyrstu, en síðan var engu líkara en ég fyndi fyrir svolítilli spennu í allri kyrrðinni. Það var eins og svolítið ævintýri væri í þann mund að hefjast þar sem ég ásamt heimilisköttunum tveim værum aðal söguhetjurnar, svo nú var eins gott að standa sig.

Dagur 1: Kaffið er búið, eða alla vega finn ég ekki eitt einasta kaffikorn nokkurn staðar í eldhúsinu. Við nánari athugun kemur það í ljós að kaffibætirinn er líka búinn, en það kemur þó ennþá vatn úr krananum. Vil taka það sérstaklega fram að þetta með vatnið og kranann á reyndar að vera fyndið ef einhver skyldi ekki kveikja á því. Þetta er annars ljóta ástandið, og ég sem er óforbetranlegur kaffikarl út í gegn. En það er löngu komið kvöld og úti er kalt og svartamyrkur, svo ég læt bíða til morguns að bæta úr þessum annars fúlu málum. Hvernig á ég annars að getað vaknað almennilega í fyrramálið þegar ekkert er til að setja ofan í sig nema mjólk svona í morgunsárið. Og hvað er annars mjólk eða “kúasafi” öðru nafni, nema einhverjir vessar sem kreistir hafa verið úr fitukirtlum einhvers klaufdýrs lengst uppi í afdölum einhverrar sveitar. Oj barasta.

Dagur 2: Ég kom við í búðinni þar sem við verslum venjulega (að ég held) og renndi augunum yfir hilluraðirnar. Þetta voru eiginlega allt of margar hillur fyrir mig að skoða í, og ég hugsaði með söknuði til fyrri tíma. Þá var komið inn í krambúðina og gengið að búðarborðinu, en þar fyrir innan stóð kaupmaðurinn eða einhver búðarlokan reiðubúinn að þjónusta viðskiptavininn. Það var yfirleitt byrjað á að segja “ég ætla að fá,” og síðan kom mislöng upptalning á ýmis konar vörum. Varningurinn var því næst settur í innkaupanetið eða töskuna og ýmist greiddur með reiðufé eða færður til bókar. Þegar ég var lítill var ég oft sendur með miða og pening inni í vettlingnum til þess að hvorugt týndist á leiðinni til kaupmannsins, en hann tók þá við hvoru tveggja og afgreiddi málið án þess að ég þyrfti að hafa nokkurn hlut fyrir því.

Ung stúlka var að raða baunadósum upp í hillur og mér datt í hug að vera nú einu sinni svolítið kómískur.

“Fröken, ég er að leita að svartbaunaseyði. Geturðu aðstoðað mig.”

Hún snarhætti að raða og leit snöggt á mig og hváði.

“Svartbaunaseyði,” endurtók ég og brosti mínu blíðasta en hún hváði aftur og horfði svolítið undarlega á mig.

“Ég finn ekki svartbaunaseyði af neinni tegund.“

Hún horfði á mig svolitla stund og bað mig að hinkra aðeins. Hún gekk að konu sem var á aldur við mig og sagði eitthvað við hana og virtist svolítið óðamála. Sú eldri gekk síðan til mín og spurði mig hvort hún gæti aðstoðað mig eitthvað.

“Ég bara finn ekki kaffið” svaraði ég.

Hún glotti svolítið og benti á heilan vegg af óteljandi tegundum af kaffi fyrir aftan mig. Ég skammaðist mín auðvitað svolítið fyrir aulaskapinn og bætti við í flýti.

“Ég meinti kaffibæti.”

Hún sem bjóst til að ganga í burtu snerist á hæli eins og hún hefði heyrt eitthvað töfraorð.

“Hvaserru?” Hún hrukkaði ennið og pírði augun eins og hún væri að reyna að horfa í gegn um mig.

“Kaffibæti” svaraði ég lágt.

“Kaffi hvað?” Hún var líka farin að fitja upp á trýnið og ég hugsaði með mér að hún hefði alveg mátt raka í það minnsta efrivörina áður en hún mætti í vinnu.

“Export.” Hvað er eiginlega að kerlingunni.

Hún rak upp hrossahlátur.

“Góóóður, þú færð hann líklega bara á Þjóðminjasafninu úr því sem komið er.” Og svo var hún horfin til sinna fyrri verka en virtist þó mun kátari við störf sín en áður.

Ég vissi ekki alveg hvaðan á mig stóð veðrið og í einhverju fáti keypti greip ég þann kaffipakka sem hendi var næst en fann þá að hann var alveg grjótharður og því líklega orðinn hundgamall þarna í hillunni. Ég greip annan sem var mjúkur og fínn og hraðaði mér að næsta kassa.

Dagur 3: Í gær hellti ég upp á kaffi í fyrsta skipti í um það bil 37 ár. Ég gerði mér í fyrstu ekki grein fyrir alvarleika málsins, en á meðan að ég var að reyna að átta mig á hvernig sjálfvirka kaffikannan virkaði, rann smátt og smátt upp fyrir mér hve lítið ég hef komið að þessum þætti heimilisrekstrarins. Ég man að þegar var lítill setti amma mín venjulega fjórðung af Export-töflu í hverja uppáhellingu. Ég hugsaði með mér að þetta yrði líklega þunnur þrettándinn þegar það ágæta efni vantaði, en það varð nú öðru nær. Ég þurfti í fyrsta skipti á ævinni að bæta vatni út í bollann til að geta komið glundrinu niður, en þetta varð við þynninguna alveg skrambi bragðgott. Ég gat með engu móti munað hvaða tegund var venjulega keypt og fór að skoða kaffipakkann. Á hann var letrað “hnetu og karamellukeimur.” Ja hérna, það er farið að þýða kaffið á íslensku, það er mikil og góð framför frá því hér í eina tíð.

Ég er núna um það bil búinn að éta allt upp til agna sem var í ísskápnum, og verð þess vegna að gera einhverjar ráðstafanir með framhaldið. Ég fór því í verslunarleiðangur og tókst að ég held bara vel upp því ég leysti mín bæði fljótt og vel, án nokkurrar aðstoðar og án þess að gera mig að fífli á staðnum að ég held. Þessir dásamlegu tilbúnu réttir sem ég hef áður lítillega kynnst eru hreint út sagt fráfær lausn fyrir karla sem búa einir. Línan heitir því undarlega nafni “1944,” og ég keypti 8 slíka og reiknast mér til að birgðirnar endist út allt einsemdartímabilið. Einn pakki í hádeginu og annar á kvöldin næstu fjóra daga. Tvær tveggja lítra fernur af Frissa fríska rötuðu einnig ofan í innkaupakörfuna ásamt tveim kaffipökkum af sitt hvorri tegundinni, en báðir voru þeir mjúkir og þess vegna líklega nokkuð ferskir. Þar með var innkaupunum lokið þar til á fimmta degi héðan í frá. Ekki mikið mál að kaupa í matinn.

Dagur 4: Allt í einu mundi ég eftir blómunum. Skyldi þurfa að vökva þau á veturna eða ætli þau liggi í dvala eins og bangsar í hýði sínu fram að vorinu. Ég vildi auðvitað ekki taka neinn séns á stórfelldum blómadauða og afréð þess vegna að bleyta lítillega í þeim. Á að nota heitt eða kalt vatn, og getur venjulegum húsblómum yfirleitt orðið kalt. Sennilega var best að fara einhverja millileið til að minnka líkurnar á einhverju klúðri og ég skrúfaði frá báðum krönunum í eldhúsvaskinum og náði mér í vatnsglas. Ef ég skil orðið “vatnsglas” rétt, þá er um að ræða ílát sem eru sérstaklega ætlað undir eðalvökvann, sem er hvorki meira né minna en undirstaða alls lífs á jörðinni. Þess vegna notar maður vatnsglas undir vatn, ekki satt. Ég setti glasið undir vatnsbununa en þetta gekk ekkert allt of vel, en ég var nú einu sinni hvorki sérstaklega vanur eldhússtörfum, og gat þess utan engan vegin talist hafa það sem kallað er “grænir fingur.” Krafturinn var allt of mikill og ég rennblotnaði á miðframstykkinu því vatnsflaumurinn snéri við þegar hann skall á glasbotninum og stefndi síðan upp á við og út um allt. Eldhúsborðið var rennandi blautt og sömuleiðis gólfið í kring um mig. Ég bölvaði í hljóði og minnkaði rennslið. Svo fór ég með glas af vatni inn í stofu og vökvaði fyrsta blómið sem ég sá. En þarna voru fleiri blóm svo ferðirnar urðu nokkuð margar og þegar ég taldi mig vera búinn datt mér í hug hvort vera mætti að fleiri blóm væru hugsanlega í öðrum herbergjum íbúðarinnar. Svo reyndist vera og ég hélt áfram þar til ég var búinn að fara hringinn, en þá sá ég að það voru líka blóm í eldhúsglugganum beint framan við vaskinn. Skrýtið að ég skyldi ekki hafa tekið eftir öllum þessum gróðri í gegn um tíðina. En þar sem ég var orðinn svolítið þreyttur eftir öll hlaupin með vatnsglasið tyllti ég mér aðeins niður inni í stofu til að kasta mæðinni en fann þá mér til mikillar gremju að ég varð skyndilega alveg hundrennandi blautur á hægra fætinum. Við nánari athugun sá ég að ört stækkandi vatnspollur var alls staðar þar sem var blóm. Ég hófst því handa á ný því greinilegt var að önnur hringferð var með öllu óumflýjanleg. Og nú var ég með óhreint handklæði að vopni, því ég gat ómögulega fundið út hvar gólfklútarnir voru faldir. Þegar ég var rétt búinn að þurrka upp megnið af vatninu sem ég var nýbúinn að bera út um alla íbúð hringdi dyrabjallan. Nágranni minn spurði hvort ég gæti bjargað sér um kardimommudropa, og til allrar hamingju vissi ég nákvæmlega hvar þeir voru geymdir.

En það fór reyndar ekkert á milli mála að loftljósið speglaðist í gljáandi votu gólfinu.

“Bara nýbúinn að skúra allt út að dyrum. Mikið asskoti eru mikil húsmóðir.”

“Jú, jú. Menn kunna nú alveg að bjarga sér” svaraði ég hróðugur.

Dagur 5: Það er orðið svolítið mál að halda sér sæmilega þrifalegum. Allir sokkarnir í sokkaskúffunni eru nú komnir í óhreinatauskörfuna og reyndar allar nærurnar líka nema það sem ég er í núna. Sömuleiðis allar mínar skyrtur og bolir bæði með og án erma. Mér fannst vera léttsúr blanda af svitalykt og táfýlu alls staðar í íbúðinni. Ég fann gömlu fermingarfötin og reyndi að fara í þau en það gekk alls ekki. Ósköp hef ég verið mikill rindill hér í denn.

Konan hringdi í mig um kvöldmatarleitið einmitt þegar ég var að stinga 1944 bakka í örbylgjuna.

“Við erum að fara í Bingó, geturðu tekið Kastljósið upp fyrir mig?”

“Ekkert mál” svaraði ég, en þegar til átti að taka áttaði ég mig á að ég kunni ekki að stilla videótækið á upptöku. Ég gerði nokkrar tilraunir það kom alltaf bara rugluð Stöð 2 inn á bandið.

Ég hljóp því niður á næstu hæð með spóluna og bankaði létt á dyrnar og gekk síðan rakleiðis inn því Kastljósið var alveg að byrja.

Nágranni minn leit á mig spyrjandi augnaráði því það var svolítill asi á mér.

“Videótækið hjá mér er bilað. Geturðu nokkuð tekið upp Kastljósið fyrir mig?”

“Ekkert mál” svaraði hann og ég rétti honum spóluna.

Þarna slapp ég fyrir horn hugsaði ég með mér og fór aftur upp að horfa á Kastljósið.

Dagur 6: Skelfing get ég verið vitlaus. Auðvitað er þvottavélin okkar í þvottahúsinu á neðstu hæðinni í blokkinni. Maður stingur bara óhreina tauinu inn um gat að framanverðu og ýtir á “play.” Ég gat ekki annað en brosað að sjálfum mér þegar ég rölti niður stigann með körfu fulla af óhreinu taui. En málið var ekki svona einfalt. Þegar ég kom niður í þvottahús stóðu tíu þvottavélar í beinni röð meðfram einum veggnum. Sumar þeirra voru í gangi og þvotturinn veltist letilega innan við gagnsætt plastið. Skyndilega fór ein vélin að þeytivinda og mér brá svolítið. Hvernig stillir maður annars á hægþvott og hraðvask, öðru nafni þeytivindu. Hver þessara véla skyldi nú tilheyra mér og minni fjölskyldu? Ég horfði á þær eina af annarri og reyndi að rifja upp hvort ég myndi hvaða tegund hefði verið keypt fyrir margt löngu síðan, eða hvort ég gæti með einhverju móti áttað mig á einhverju sem kæmi mér á sporið en svo var ekki. Ég þyrfti líklega að hringja og spyrja út í málið, en vissi að þá hætti ég á að verða aðhlátursefni allra á heimilinu, auk þeirra sem hugsanlega myndu svo frétta af þessari litlu fötlun minni. Ég hef í sjálfu sér ekkert á móti góðu gríni og hef reyndar fengið orð á mig fyrir að vera svolítið stríðinn. En þegar málin snúast í öfuga átt eins og ég vil kalla það og aðrir hlægja að mér en ekki öfugt, þá finnst mér mun minna gaman og tek ekki þátt í svoleiðis vitleysu ótilneyddur. Ég gekk því aftur upp stigana með allt óhreina tauið og hugsaði djúpt.

Dagur 7: Þvottavandamálið er leyst. Það er nefnilega nýbúið að opna búð við Strandgötuna þar sem gamla pósthúsið var áður, og ég átti leið þar hjá og leit aðeins inn. Verslunin heitir ANTIK og selur ýmis konar húsbúnað, en ég fæ ekki betur séð en að hann sé að mestum hluta notaður. Og þó mér finnist ekki nægilega mikið tillit til þess í verðlagningunni að þarna er ekki um nýjar vörur að ræða, þá þýðir víst ekki að fást um það því eftir að haftastefnan leið góðu heilli var innleidd frjáls verðlagning í landinu.

En þarna er að finna margt nytsamlegra hluta og einmitt þarna fann ég það sem mig vantaði svo sárlega. Þvottabretti, en að vísu á fimmþúsundkall. Svolítið fannst mér það dýrt, en ég kunni alveg á svona græjur og hélt heim með gripinn.

Ég mætti nágranna mínum í stigaganginum og hann horfði forviða bæði á mig og það sem ég hélt á.

“Það er bara verið að kaupa antik,” sagði hann svolítið grallaralegur á svipinn.

“Nei ekki alla búðina, bara eitt þvottabretti” svaraði ég. Ég skildi ekki hvað hann var að fara.

Hann horfði þá á mig svolítið undrandi á svipinn og hristi höfuðið. Hann skildi greinilega ekki heldur það sem ég var að segja.

Dagur 8: Ég þvoði alla sokkana, nærurnar, bolina og nokkrar skyrtur í gærkvöldi og hengdi út á snúrur. Ég var ansi aumur í hnúunum eftir allt atið, og mikið asskoti var mér orðið kalt þegar ég var búinn að hengja upp. En þegar ég fór í morgun til að sækja þvottinn, var ég mjög sáttur við að ekki var orðið ratljóst svo fáir eða engir hafa líklega séð til mín. Allt var stokkfreðið því það var nú einu sinni hávetur og kaldasti dagur mánaðarins var víst í gær. Líklega hef ég gert svokölluð grundvallarmistök, en þetta bjargaðist allt því ég tók eftir að það eru snúrur yfir baðkerinu. Skrýtið að ég hef ekki tekið eftir þeim áður, en sennilega hafa þær verið þar síðastliðin 15 ár. Ég velti því fyrir mér hvort við ættum þurrkara.

Dagur 9: Senn eru raunir mínar á enda því ég er að fara út á flugvöll til að sækja konuna. Það er líka alveg glampandi sól svo það verður alveg örugglega flogið. Auðvitað varð ég að spyrja hana í gær hvort hún vildi ekki vera aðeins lengur, en var raunar alveg logandi hræddur um að hún tæki því boði fagnandi. Mér létti því mikið þegar hún sagði að það væri líklega full seint að breyta miðanum úr þessu.

Það er líka alveg glampandi sól í hjarta mínu því það verður örugglega eitthvað almennilegt að “éta” í kvöld.

342. Eftirfarandi minningarbrot rifjaðist upp fyrir mér þegar ég var að gramsa í gömlum myndum, og rakst þá á nokkrar sem höfðu verið teknar í þeim ágæta bæ Fáskrúðsfirði fyrir u.þ.b. 20 árum.

.

Á árabilinu 1985 – 90 ferðaðist ég um landið á sendibíl og vann fyrir mér sem sölumaður. Ég seldi m.a. afgangslagera frá útgefendum myndbanda á niðursettu verði, sælgæti og ýmislegt í þeim dúr. Ýmist var farinn stóri eða litli hringurinn, þ.e. með eða án viðkomu á vestfjörðum. En hvor leiðin sem var farin, þá gat hver hringferðin hæglega tekið eina til tvær vikur. Það kom stundum fyrir að það var gist í svefnpoka í bílnum, en yfirleitt var nú samt hafst við í mannabústöðum. Nokkrir ef kalla mætti fastir áningastaðir voru á leiðinni, og einn af þeim var hjá vini mínum Birgi Kristmundssyni á Fáskrúðsfirði. Biggi var og er skemmtilegur og uppátækjasamur náungi, þó hann sé farinn að róast mikið svona í seinni tíð. Það mátti allt eins búast við að drægi til tíðinda meðan staldrað var við en ef það gerðist ekki, þá mátti yfirleitt velta sér úr fréttum af einhverjum nýliðnum atburðum. Vorið 1988 lagði ég upp frá Hafnarfirði og byrjaði á því eins og svo oft að heimsækja Venna í Hveragerði. Síðan var komið við í Þorlákshöfn, hjá Þóri á Selfossi, Helga á Hellu o.s.frv.  Leiðin lá síðan austur um, og eins og oftast var áð á Fáskrúðsfirði. Þar var eins og stundum áður haldin lítið eitt blautleg kvöldvaka “að hætti hússins,” því það var föstudagskvöld og engin vinna daginn eftir. En þá var þrátt fyrir ekkert allt of mikinn svefn, vaknað vel fyrir hádegi því mikið stóð til. Áformað hafði verið að fara út í Skrúðinn eftir eggjum og fyrst ég var þarna á staðnum var ég bara dubbaður upp í viðeigandi klæðnað og tekinn með í túrinn.  Dagsparturinn í Skrúðnum var hreint út sagt alveg frábær, og hef ég oft óskað mér þess að ég ætti eftir að endurtaka þá ágætu ferð. Þegar heim var komið voru étin bæði stropuð og óstropuð egg í verulega miklu magni og drukkið brennivín með. Þannig stóð á að það var ball í félagsheimilinu Skrúð um kvöldið, og öllum bæjarbúum boðið vegna einhvers tilefnis sem ég man ekki lengur hvað var. Þar var því alveg pakkað út úr dyrum og mikið fjör. En eftir að dansleiknum lauk var gengið út í bjarta sumarnóttina og húsvitjað á einum eða tveimur stöðum á leiðinni í svefn. Líklega hefur verið kominn sunnudagsmorgun, a.m.k. að nafninu til þegar við skreiddumst loksins örþreyttir til hvílu. Það var svo þegar nokkuð var liðið á daginn, að mannskapurinn fór að skríða saman. Smátt og smátt tókst okkur að rifja upp atburðarrásina frá kvöldinu áður og nóttinni sem á eftir fylgdi, en lengi vel var eyða sem spannaði síðustu metrana. Við komumst líka að því hvernig hið gríðarlega magn eggja sem við létum ofan í okkur í bland við ýmislegt annað, gat haft slæm umhverfisáhrif meðan á meltingu þeirra stóð. Ég fékk þarna að prófa skellinöðru í fyrsta og eina skiptið á ævinni. Sú ferð endaði ofan í skurði rétt fyrir ofan videóleiguna hans Bigga, og það tók mig nokkra stund að komast undan hjólinu og skreiðast upp á bakkann. En gestgjöfunum var auðvitað stórlega skemmt á minn kostnað.

.

.

Biggi kominn út í Skrúð.

.

.

Ég geri mig líklegan að fara upp á eyjuna.

.

.

Honda 50 þóttu heppileg byrjendahjól á þessum tíma, en reyndist mér svo sem ekkert sérstaklega vel.

Snemma í júlímánuði var ég aftur kominn á Fáskrúðsfjörð og þá vildi ekki betur til en svo að bíllinn bilaði. Vini mínum Bigga Kristmunds og Áslaugu konu hans fannst það reyndar mun minna mál en mér, og þau sögðu það sína skoðun að ég hefði ekkert nema gott af því að staldra aðeins við. En það var svo sem sama hvaða skoðun ég hafði á málinu, það varð ekki komist lengra þann daginn. Ég hafði ætlað að vera alveg eldsnöggur í þessari ferð því það var von á fjölgun í fjölskyldunni. En hið tímabundna bílleysi eystra meðan verið var að gera við það sem úrskeiðis fór, varð til þess að ég var staddur á Fáskrúðsfirði þegar mér bárust þau stórtíðindi að ég hefði eignast fjórða strákinn. – Ja hérna.

.

.

Gunnlaugur Óli Leósson. - Fjórði strákurinn hafði bæst í hópinn þegar ég kom til baka.

Einhver ritstýfla hefur hrjáð ritara undanfarna daga, eitthvað hefur hann verið annars hugar og lítillega hefur örlað á einbeitingarskorti. En þar kom að sá sem hér um ræðir vaknaði galvaskur á sunnudagsmorgni og fann til þau orð sem inn í vantaði og hefur nú útskrifað það sem hér fer á eftir. - Afsakið töfina.

341. Það var enn og aftur orðið tímabært að skreppa heim til að hlaða hið andlega batterí, en nú er ég búinn að því í bili og kominn aftur á suðvesturhornið eftir 8 daga dvöl í Tröllabyggð hinni vestari. Að sjálfsögðu var myndavélin og nýi þrífóturinn með í ferðinni, en þessir dagar sem ég staldraði við reyndust frekar óheppilegir til myndatöku. Ég hafði hugsað mér að reyna að taka nokkrar kvöld og næturmyndir, en veðurguðirnir reyndust hafa lítinn áhuga á að stuðla að því að mér tækist ætlunarverk mitt. Vindurinn olli titringi á vélinni, auk þess sem rigningarýringurinn spillti einnig fyrir. Þegar myndir eru teknar “á tíma” í myrkri, er víst alveg bráðnauðsynlegt að ekki verði nein hreyfing á apparatinu þar sem það trónir ofan á títtnefndri fjölfætlu sem einnig er alveg bráðnauðsynleg í slík verk. Árangurinn var því slakur og eftirtekjan að sama skapi rýr, en engu að síður skulum við láta nokkur sýnishorn fylgja.

Séð yfir eyrina ofan af Hávegi.

Það má segja að hið liðna mæti nútímanum á horninu, - þ.e. horni hússins. Búið er að endurnýja hlið þess sem snýr út að Aðalgötunni en annað er mun eldra.

Það er svo rólegt yfir Aðalgötunni að yfirbragðið líkist helst kyrrðarstund í kirkju sem gleymst hefur að auglýsa. Enginn bíll við gangstéttarbrún og jafnvel ekki einu sinni köttur á ferð. Það er af sem áður var þegar síldin óð á Grímseyjarsundi, tugir skipa og báta biðu gjarnan eftir löndun flesta daga, skráðir heimamenn með fasta búsetu voru á fjórða þúsund og aðkomufólkið líklega engu færra. Þá var oft mun fleira fólk saman komið á Siglufirði en bjó t.d. inni á Akureyri svo dæmi sé tekið. Nú er líklega helsta sóknarfærið eða vænlegasta atvinnusköpun á sviði ferðamannaiðnaðar markaðssetning  kyrrðarinnar.

Það er engu líkara en að smábátarnir bíði þolinmóðir í Bátadokkinni eftir að það gefi á sjóinn. Tíðin hefur verið rysjótt undanfarið, lægðirnar hafa hver að annarri komið upp að landinu á leið sinni austur um og þeim hefur fylgt heldur blautlegur vindgangur.

Þegar ég var að reyna að ná nokkrum skotum af Saurbæjarásnum í áttina að ljósunum í bænum, stoppaði jeppi fyrir aftan mig. Út úr honum kom maður sem ég þekkti ekki, en heilsaði mér engu að síður glaðlega á svolítið bjagaðri ensku.

“I want to give you a present,” sagði hann eftir stutt orðaskipti, setti eitthvað í sætið hjá mér og var að því sögðu lagður af stað í áttina að Héðinsfjarðargöngunum. Þegar ég hafði gefist upp við myndatökutilraunirnar, fór ég að athuga hvað þetta væri. Það kom í ljós að þarna var kominn svolítill silfurbergsmoli ættaður langt innan úr fjallinu. Nokkuð sem ég mun geyma vel og vandlega, því þarna er auðvitað um að ræða minjagrip um langþráðan draum sem að lokum rættist. Ég hefði hins vegar viljað þakka manninum mun betur fyrir mig, en ef einhver sem þetta les hefur tök á að flytja honum kveðju mína yrði ég honum þakklátur.

Einn daginn hitti ég Stjána frænda, eða Kristján Bjarnason skipstjóra á Múlaberginu, ef einhver þarf meira til að kveikja. Hann var á sinni venjubundnu hressingargöngu inni í firði sem ég truflaði með því að taka hann upp í. Eftir einn eða tvo hringi í bænum og spjall um svo sem allt og ekkert, fórum við að ræða um snjóflóðavarnargarðana fyrir ofan bæinn. Sú umræða endaði þegar við vorum staddir nyrst á Hólaveginum og við gengum norður fyrir endann á garðinum, en hann telst vera fullgerður á þessu svæði.

“Þú tekur svo engar helv. myndir af mér til að setja á netið” sagði hann, en ég muldraði eitthvað ofan í bringuna á mér sem enginn gat skilið og því síður túlkað sem samþykki. En ósköp er nú Stjáni eitthvað lítill kall þarna við hliðina á þessu  risamannvirki, þó hann geti eflaust látið vita af nærveru sinni á öðrum vettvangi svo eftir sé tekið.

Ágætt er að ganga þarna fyrir ofan garðinn því þar er ruddur stígur sem hefur líklega verið ætlaður vinnuvélum.

Þarna er farið að halla niður til suðurs, við erum líklega staddir fyrir ofan Seljaland og rétt fyrir norðan Gryfjurnar.

Og til að vita vissu sína klifrar Stjáni upp snarbrattan vegginn og sveiflar sér léttilega upp á brúnina. Hann manar mig að koma líka og ég mjakast upp á eftir honum.

“Þetta er auðvitað alveg bannað, og engar helv. myndir á netið,” ítrekar hann þegar hann sér að ég er eitthvað að fikta við myndavélina en ég segi ekki neitt og lofa því engu.

“Það er líklega eins gott að enginn viti að ég sé að klifra hérna,” bætti hann svo við í hálfum hljóðum eins og óþekkur strákur sem nýbúinn er að fremja eitthvert prakkarastrikið. Ég lofaði að segja engum og stend að sjálfsögðu við það, en hvað ég skrifa er auðvitað allt annað mál.

“Svona lítur þá næsti áfangi fyrir sunnan út héðan frá séð,” hugsaði ég upphátt.

“Þetta eru nú engin smá helv. mannvirki,” svaraði Stjáni svolítið spekingslega.

.

Hér horfir Stjáni inn til bæjarins ofan af norðurenda garðsins sem þarna teygir sig allmargar mannhæðir upp í loftið ef við viljum nota þann mælikvarða. Lítil trilla siglir inn fjörðinn og setur svolitla hreyfingu á spegilsléttan hafflötinn. Ekki verður annað sagt en að þetta séu alveg gríðarlega mikil mannvirki og mannskepnan finnur vissulega til vanmáttar síns við hliðina á þessum tröllauknu varnargörðum.

.

En ofan af þessari risavöxnu manngerðu fellingu í fjallinu var hins vegar alveg frábært útsýni, og bærinn ásamt umhverfi sínu myndaðist með ágætum þaðan sem ég stóð. En nú leið að því að við  röltum niður stíg sem liggur skáhallt af norðurendanum neðanvert. Og svo vel háttar til að spölurinn er alveg örstuttur í kaffið á Fossveginn, því ískalt var í veðri þennan annars ágæta dag.

Í annarri ferð á sömu slóðum sá Ég Hafstein Hólm vera að dunda sér eitthvað við fjárhúsið sitt. Þegar ég kom nær og hann sá að ég var vopnaður myndavél, stakk hann sér inn fyrir dyrnar og lokaði á eftir sér eins fljótt og hann gat.

“Engar andsk. myndatökur hérna eða þú hefur verra af.”

En eins og sjá má þá náði ég góðri rönd af honum áður en hann komst alveg í hvarf.

-

Ég hitti einn af skólabræðrunum sem slapp samt áður en ég náði skoti á hann. Það var Valdi Gosa sem stoppaði á Aðalgötunni og spurði hvort ég væri kominn til að gera partýklárt fyrir sumarið. Ég sagði svo vera ef hann lofaði að mæta, sem hann taldi alveg borðleggjandi svo nú er bara að sjá hvort Valdi stendur við það.

Um helgina þótti mér rétt að athuga hvort ekki leyndist einhver lífsneisti í bænum. Ég rölti út fyrir og sá að það var ekki nokkur kjaftur í Bíócafe og þar var búið að slökkva öll ljós og allir greinilega farnir heim. Þá var ekki um annað að ræða en að rölta út í “Allann” sem var auðvitað allt í lagi. Þar leyndist örlítið líf þó ekki væri það í formi margmennis. Þar sat u.þ.b. tugur manns á léttu spjalli, en það eru auðvitað gæðin en ekki magnið sem skiptir máli í þessu tilfelli sem og öðrum. Gulli Stebbi núverandi bankastarfsmaður og Erla Helga fyrrverandi söngkona sátu þarna á léttu spjalli.

Friggi Guggu jafnaldri minn og skólabróðir, heimsborgari og ævintýramaður var þarna líka. En þeir sem kaupa Helluna (sem mér finnst að allir búandi og ekki síður burtfluttir Siglfirðingar ættu að gera), geta lesið skemmtilegt viðtal við hann í nýjasta tölublaði þess ágæta blaðs. Við hittumst svo aftur daginn eftir og fórum heim til Andrésar Stefáns sem er enn einn úr árgangi ‘55 og betluðum okkur kaffi og dýrindis meðlæti.

Og við sama borð sat Magga Steingríms skólasystir mín, en hún er núna kennari á Akureyri. Það skal skýrt tekið fram að bjórglasið fyrir framan hana var alls ekki þarna á hennar vegum, en hún er nefnilega ein af þeim sem hefur það fram yfir svo marga að geta alltaf farið akandi heim.

Þessir krakkar voru svo í bankaskotinu þegar ég átti þar leið fram hjá, og voru greinilega búin að hreiðra vel um sig þar. Vonandi hef hvorki ég né myndavélin ekki haft verulega truflandi áhrif á samkvæmið.

Ég leit inn hjá Bjarna málara og fyrst Halli Villa og Bolvíkingurinn Júlíus Hraunberg duttu inn um svipað leiti, taldi ég vera kominn ágætan efnivið í eins og eitt skot.

-

Annars var þetta hin mesta leti og afslöppunarferð. Að vísu notaði ég nýja álstigann sem ég fjárfesti í allnokkuð í stað þess sem hrundi í desember, og sýnilega er eitthvað að byrja að mótast á háaloftinu. En líklega hefur þetta verið rólegasta ferðin á Sigló til margra ára, sem er líka alveg í rosalega góðu lagi.

.

340. Það stóð mikið til hjá kór Flensborgar um nýliðna helgi, þegar æfa og flytja þurfti þjóðsöngva Norðurlandanna. Og ekki þótti annað við hæfi en að kórfélagar skrýddust þjóðbúningum lands síns. Dóttirin leigði sér því slíkan búning hjá Þjóðdansafélaginu og þar sem slíkt kostaði auðvitað stórfé þótti því rétt að nýta fjárfestinguna sem allra best. Pabbinn var því kallaður til með nýju myndavélina og unglingurinn myndaður í skrautklæðunum. En vegna yfirstandandi kuldakasts var ekki um það að ræða að kaldranaleg en þó stórfengleg náttúra landsins kæmi að notum sem bakgrunnur við myndatökuna. Það varð því að ráði að taka myndirnar inni og reyna síðan að gera eitthvað úr þeim, en auðvitað fylgdi þeirri aðferð að alls konar dót og drasl sem enginn vill sjá slæddist með inn á myndflötinn.

En heimilið er síður en svo nokkurn hátt líkt einhverju ljósmyndastúdíói með tjöldum og tilheyrandi, og því var farið að gramsa m.a. í gömlum landslagsmyndum. Og þar sem pabbinn hefur verið nokkuð fiktinn við “Photoshop” forritið góða, var valinn þjóðlegur bakgrunnur við hæfi frá heimabænum til að byrja með.

Og þetta var svo útkoman í fyrstu lotu. Er þetta ekki bara býsna flott svona? Pabbinn er alla vega alveg rígmontinn með “afurðina” í þessu Siglfirska umhverfi.

-

Annars er kominn tími á nokkurra daga hlé í bloggheimum, því ég tel tímabært að skella mér í heimahagana í nokkra daga. Ég sendi sem sagt sjálfan mig norður á Sigló fram yfir helgi til að ég geti gert á mér andlegar endurbætur í uppbyggilegu umhverfi.

339. Ætli hann hafi tekið eftir þessu Bens-eigandinn þegar hann kom út um morguninn og ætlaði að aka af stað. Þarna hafa einhverjir grínistar sem jafnframt eru skrúfjárnseigendur með meiru, verið á ferðinni og fengið líka þessa ótrúlegu hugljómun.

-

En talandi um Bens, þá hefur því stundum verið haldið fram að eigendur gamalla og úr sér genginna ökutækja af þeirri tegund séu oftar en ekki “karldýr” sem séu komnir svolítið á aldur, eigendur svartra harðkúluhatta, svolítið slitinna Miklatúnsfrakka og jafnvel með útúrgelaða og næfurþunna “yfir til þín” greiðslu. Þeir líta gjarnan á ökutækið sem stöðutákn þrátt fyrir að það sé stundum ekkert annað en hrúga af ryðguðu járni, og “staða” þeirra sé í raun alveg út úr korti.

-

En þetta er nú bara svolítið kvikindisleg kenning sem einhverjar mannvitsbrekkur og viskubrunnar sem líður alveg yfirmáta vel í eigin skinni, hafa uppdiktað í einhverri hallærislegri brandarakeppninni við sjálfa sig. Auðvitað er fráleitt að heimfæra lýsinguna upp á alla línuna því margir hverjir virðast vera allt að því fullkomlega eðlilegir og falla ágætlega inn í fjöldann, en eru ekki eins og geimverur sem finna ekki farið sitt og komast því ekki til baka.

-

En við fordómalausa fólkið sem eigum ekki í neinum siðfræðiklemmum, erum ekki nátttröll í hugsun og gerðum og höfum þróast giftusamlega frá villimennsku til úrkynjunar á árunum eftir Krist, höfum ekki uppi slíka eineltistilburði. Við hlægjum bara í laumi.

-

En svo eru alvörumennirnir líka oft á Bens, en það eru nýrri eintök og þau kosta meira…

338. Hvers virði eru 1300 manns? Þannig spyr Sigurður Hreinsson frá Ísafirði og ég leyfi mér að grípa svolítið niður í grein hans sem birtist nýlega í BB. Titill greinarinnar þykir mér reyndar svolítið skondinn vegna þess m.a. að íbúatala Siglufjarðar er einmitt líka u.þ.b. 1300 manns. Ef vel er gaumgæft milli línanna í skrifum Sigurðar, má með góðum vilja finna ofurlitlar samsvaranir við annað mál sem við Siglfirðingar þekkjum betur en svo margir aðrir. En þegar gerð Héðinsfjarðarganga stóð fyrir dyrum hafði “maðurinn sem fólkið hafnaði,” þ.e. Kristinn H. Gunnarsson nokkuð mótaðar skoðanir á því hversu lítils virði 1300 manns væru. Allavega ef það fólk byggi annars staðar en í hans kjördæmi og atkvæði þess nýttist honum því ekki. En Kristinn segir í grein á heimasíðu sinni sem hann nefnir “Fáránleikinn á ferð” en þar fjallar hann sem oftar um Héðinsfjarðargöng: “Reiknaður arðsemisveruleikinn er hvergi til nema í Undralandinu.” Ekki veit ég “í hvaða landi” Kristinn býr, en þar getur hvorki verið heppilegt né gott að búa. Alla vega ef menn vilja veg eigin skynsemi sem mestan, því þar virðast menn sjá hlutina í svolítið undarlega "réttu" ljósi. En Kristinn sem hefur löngum talað um litla og lélega arðsemi Héðinsfjarðarganga spyr á sama stað hvenær Dýrafjarðargöng komi.

Annars hefur verið talsverð umræða um samgöngumál í BB undanfarið sem er auðvitað ekkert skrýtið, því orð eru til alls fyrst og þörfin fyrir umbætur vestra er mikil. Ég vil einnig benda á ágæta grein skrifaða af gömlum kunningja mínum Gústaf Gústafssyni frá Patreksfirði, en hann skrifar m.a. um  Kletts(flösku)háls, veltiferjuna Baldur og þá skemmtilegu dýrategund sem framsóknarráðherrar eru. Slóðin til hans er http://www.bb.is/?PageID=161&NewsID=93671

.

.

En Sigurður Skrifar…

-

“Það er svolítið athygglisvert að bera saman skoðanir manna á vegamálum. Á meðan að sumir aðilar lasta það mjög, að sumarleiðin um djúp skuli lengjast um heila 2,5km með þverun Mjóafjarðar, þá þykjir sama fólki boðlegt að tenging milli suður og norðursvæða Vestfjarða verði 145 km lengri leið en núverandi sumartenging. En hér koma nokkrar kílómetratölur fólki til glöggvunar:
-
Patreksfjörður - Reykjavíkur (eins og vegurinn er í dag)...............400 km.
Patreksfjörður - Ísafjörður (Vetrarleiðin um Laxárdalsheiði).........639km.
Patreksfjörður - Ísafjörður (Göng undir Kollafjarðarheiði).............317km.
Patreksfjörður - Ísafjörður (Sumarleið um Hrafnseyrarheiði).........172 km.
Patreksfjörður - Ísafjörður (Dýrafjarðargöng og Dynjandisheiði)..148 km.
Patreksfjörður - Ísafjörður (Dýrafjarðar- og Dynjandisgöng).........140 km.
Hvað væri nú besti kosturinn fyrir Patreksfirðinginn ?
-
En það eru fleiri vegalengdir sem tengja má við þessa vegagerð:
Þingeyri - Bíldudalur (Vetrarleiðin um Laxárdalsheiði og Patró)..715km.
Þingeyri - Bíldudalur (Göng undir Kollafjarðarheiði)..................392 km
Þingeyri - Bíldudalur (Hrafnseyrar- og Dynjandisheiðar)...............96 km
Þingeyri - Bíldudalur (Dýrafjarðargöng og Dynjandisheiði)...........88 km
Hvaða leið væri líklegust til að skila árangri?
-
Og höfum svo höfuðstaðinn með:
Ísafjörður – Reykjavík (Djúp í dag og Strandir vetrarleið)................533km
Ísafjörður – Reykjavík (Djúp í dag og Strandir sumarleið)...............499km
Ísafjörður – Reykjavík (Djúp í dag og göng undir Kollafjarðah.).....467km
Ísafjörður – Reykjavík (Djúp og göng undir Kollafj.h og Eyrarfj.)..460km
Ísafjörður – Reykjavík (Vesturleiðin í dag).......................................455km
Ísafjörður – Reykjavík (Djúp í dag og Arnkötludalur)......................455km
Ísafjörður – Reykjavík (Djúp sumarleið og Þorskafjarðaheiði)........439km
Ísafjörður – Reykjavík (Vesturleið,Dýrafjarða og Dynjandisgöng)..422km
-
Viljandi hef ég hér ekki með hugsanlegar vegastyttingar í Reykhólahreppi enda eru þær framkvæmdir ekki komnar á fast, en þá værum við að tala um vegalengdir undir 400 km á umræddri Vesturleið.
-
En mig langar einnig að benda á að Ísafjarðarbær nær sunnar en Skutulsfjörður.
-
Þingeyri – Reykjavík (Djúp og Strandir vetrarleið)........................581km
Þingeyri – Reykjavík (Djúp og Strandir sumarleið)........................547km
Þingeyri – Reykjavík (Djúp og göng undir Kollafjarðaheiði).........514km
Þingeyri – Reykjavík (Djúp og Arnkötludalur)...............................503km
Þingeyri – Reykjavík (Djúp og Þorskafjarðaheiði).........................487km
Þingeyri – Reykjavík (Vesturleiðin eins og hún er í dag)...............407km
Þingeyri – Reykjavík (Vesturleið,Dýrafjarða og Dynjandisgöng)..389km
Á milli 80 og 200 km aukakrókur þætti flestum vera full mikið.
-
Það verður ekki sagt að skilgreining á Kollafjarðarheiði sem tengingu milli norður og suðursvæðis sé réttlætanleg, þó leiðin sé vissulega styttri en leiðin um Laxárdalsheiði. Í þessu samhengi er rétt að benda á það að íbúar á Höfn í Hornafirði sáu ekki framtíð í að vera spyrtir við aðra íbúa á Austurlandi vegna fjarlægðar, og tilheyra þeir nú suðurkjördæmi. Þó eru ekki „nema“ 244 km á milli Egilstaða og Hafnar.

-

Ég fer ekki ofan af þeirri skoðun að tenging milli suður- og norðursvæða Vestfjarða er spurning um líf og dauða byggðar hér á Vestfjörðum. Það er mál sem þolir enga bið. Við erum búin að bíða alltof lengi eftir lausn á því máli, og ég er sannfærður um að sú mikla fólksfækkun sem hefur verið á svæðinu er ekki síst vegna þessarar óviðunandi tengingar. Öll samvinna fólks og fyrirtækja hefur verið un náð og miskun veðurguða og vegagerðar, það tvennt sem síst hefur verið hægt að treysta á.
-
En ég tel það sérstaklega mikilvægt að byrjað verði á Dýrafjarðagöngum á undan göngum til Bolungarvíkur, vegna þess að aðrir landsmenn munu ekki taka því með þögninni að tvenn göng verði í gangi hér á sama tíma. Hinsvegar er hægt að réttlæta það, vegna umferðaöryggismála, að fara í göng til Bolungarvíkur LÍKA.”

-

Svo mörg voru hans orð, en fyrir þá sem vilja lesa greinina í heild sinni þá er slóðin á hana http://www.bb.is/?PageID=161&NewsID=93403 Að síðustu vil ég lýsa þeirri skoðun minni að ég trúi ekki öðru en bæði við Siglfirðingar svo og allir aðrir góðir íslendingar séu ekkert annað en fullir jákvæðni gagnvart öllum góðum og skynsamlegum samböngubótum og ekki síst fyrir vestan.

337. Helgarferðirnar til Keflavíkur um nýliðna helgi voru mun kuldalegri en kemur fram á meðfylgjandi myndum, en það er auðvitað vegna þess að þær eru ekki alveg nýjar af nálinni. Dúóið “Vanir menn” hefur skotist á Rána u.þ.b. einu sinni í mánuði síðan snemma í apríl á síðasta ári, en þá hringdi veitingamaðurinn Vífill í okkur á föstudagssíðdegi um sexleitið.

“Eruð þið nokkur lausir núna um helgina?”

Ekki var hægt að segja að fyrirvarinn væri mikill, en það átti sér auðvitað sínar skýringar. Þannig var að sá sem fór fyrir þeim sem áttu að spila umrædda helgi, átti leið inn á veitingastaðinn síðdegis sama dag, og tóku þeir hljómlistamaðurinn og Vífill tal saman. Ekki fór betur en svo að eitthvað varð þeim sundurorða og lauk samtalinu með því að hljómlistamaðurinn pakkaði saman öllu sínu dóti og kvaðst aldrei spila framar á Ránni. Ekki veit ég hvað þeim fór á milli en maður kemur í manns stað eða í þessu tilfelli menn í stað manna. Það vildi svo til að við vorum á lausu umrædda helgi og síðan höfum við Axel átt það til að skreppa til Keflavíkur annað veifið.

-

En eins og ég sagði var þetta með kuldalegri ferðum. Á slíkum kvöldum er eðli málsins samkvæmt líka mun rólegra yfir öllu skemmtanahaldi, því margir af fastagestunum kjósa heldur að halda sig heima við en að hætta sér út í hríðina. Á aðfararnótt sunnudagsins þegar við vorum búnir að pakka saman hljóðfærunum og koma þeim út í bíl, sáum við að það hafði myndast hálfgert neyðarástand í dyrunum. Þar stóðu eftir nokkrir farlausir og illa klæddir gestir og leist illa á hríðarkófið úti fyrir. Enga leigubíla var að fá og var því brugðið á það ráð að hafa samband við lögreglu. En hún var síður en svo tilbúin að taka að sér heimkeyrslu þessara síðbúnu dansgesta, og það kom því í okkar hlut að sjá um þann þátt málsins. Svolítil lausamjöll var á götum innanbæjar, en þegar út á Reykjanesbrautina var komið var rennifæri. Á leiðinni heim sáum við þó nokkra bíla sem lent höfðu utan brautar. Það var svo ekki fyrr en beygt var út af þessari fjölförnu leið að færðin varð þyngri á ný, enda snjómoksturstæki almennt ekki farin að hreinsa götur kl. fimm að morgni.

Fyrsti dansgesturinn fyrsta kvöldið sem við spiluðum á Ránni.

 Stína var næstráðandi eigandanum en hætti því miður í ágúst s.l. og við söknum hennar mikið.  

Vífill er eigandi staðarins.

Axel á leið inn á Rána á laugardagskvöldi s.l. haust.

Þessi er greinilega hin kátasta með lífið og tilveruna og fílar sig hið besta. Danssalurinn er annars glæsilegur og þaðan er alveg frábært útsýni út á flóann.